Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiersze. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiersze. Pokaż wszystkie posty

środa, 5 sierpnia 2015

Tuwim Café na każdą okazję



Tuwim Café to jedna z ciekawszych publikacji związanych z promowaniem poezji polskiej z jaką ostatnio miałam do czynienia.

Świetne wydanie, doskonały pomysł, klasyka w  najlepszej formie.

Oto przed nami książeczka Tuwim Café na każdą okazję, składająca się z fragmentów lub całostek wierszy Juliana Tuwima zebranej i wybranej w taki sposób, by oddawać ideę zawartą w  tytule. Każda strona jest utwardzana, kolorowa, przemyślana i atrakcyjna graficznie, a przy tym – do wyrwania. Tak właśnie – ta książeczka to swoiste źródło gotowych kartek/pocztówek do wysłania czy też podarowania komuś, do kogo dane słowa, w danej sytuacji będą najlepiej pasowały.

Kartki są dwustronne – na pierwszej znajduje się wiersz, na drugiej zaś miejsce do wypisania danych adresata i ewentualnej dedykacji. Ponadto każda cząstka posiada zapis bibliograficzny informujący o źródle utworu, a także opatrzona jest hashtagiem informującym o tematyce.

Świetnie wydane, niebywale pomysłowe – jednocześnie klasyczne i nowatorskie. Rewelacyjny pomysł na prezent dla tych, którzy lubią obdarowywać innych podobnymi niespodziankami, a także świetna idea na obdarowanie siebie samego – do refleksji o problemach ponadczasowych i niezmiennych.

Dla mnie – bomba!



sobota, 6 czerwca 2015

Świerszczyk. Wielka Księga.

Nieczytanie w  ogóle plącze myśli i może powodować swędzenie nosa – mawiał Bajetan Hops[1].

70 lat! Tyle już czytamy ze „Świerszczykiem”. Zliczycie ile to pokoleń, ile dzieciaków, ile rodziców, ile autorów? Niesamowite!

Wydawnictwo Egmont z  okazji tej wspaniałej rocznicy postanowiło wydać Wielką Księgę, zbierającą w  sobie najpiękniejsze opowiadania, wiersze i komiksy zawarte na łamach czasopisma przez te wszystkie lata. Tak wielu mistrzów słowa na tak małej powierzchni nie doświadczycie nigdzie indziej!

Paweł Beręsewicz, Grzegorz Chomicz, Łukasz Dębski, Ewa Dziewulska, Piotr Gabrysz, Dorota Gellner, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Melania Kapelusz, Grzegorz Kasdepke, Irena Landau, Jakub Lepiorz, Ada Modrzanka, Piotr Olszówka, Elżbieta Pałasz, Tomasz Plebański, Joanna Plesnar, Marcin Przewoźniak, Zofia Stanecka, Małgorzata Strzałkowska, Andrzej K. Torbus, Maciej Trzepałka, Agnieszka Urbańska, Natalia Usenko, Wojciech Widłak, Rafał Witek, Zachara Ewa.

Czy trzeba czegoś więcej? Już chyba tylko ilustratorów, ale wśród nich są przecież Joanna Rusinek, Joanna Olechniewicz-Czernichowska, Piotr Fąfrowicz, Daniel de Latour, Anna Moderska i wielu, wielu innych, musi być zatem doskonale!

A o czym czytelnik będzie mógł poczytać? Właściwie to miszmasz, wszystkiego po troszeczku – jest o sprzątaniu świata, teatrze, stworach mieszkających w  szafie i objawiających się nocą, odchudzaniu, obowiązkach, kotach i psach, koloniach, szkole, wigilii, feriach, magii.
Znajdziecie tu właściwie każdy interesujący temat na cały rok, książka może z  powodzeniem służyć zatem przez długi, długi czas. 

Bardzo cenne jest to, że oswaja ona z  różnymi formami przekazywania słowa – o ile opowiadania czy komis przyswoić dość łatwo, o tyle zaznajamianie z poezją jest istotne już od najmłodszych lat. I to właśnie „Świerszczyk” tak udanie i konsekwentnie czyni.


Piękne, estetyczne wydanie, pokazujące różnorodność tego czasopisma, a przy tym jego ciągłość. Fantastyczna rzecz zarówno dla starszych, którzy z sentymentem wspominają swoje dzieciństwo, jak i dla młodszych, których chcemy wychować w podobnym duchu, na podobnej jakości literaturze dziecięcej.

Jeśli szukacie czegoś wartościowego dla swoich dzieciaków, co oprócz tego, że bawi i uczy jest jeszcze napisane piękną polszczyzną  i stanowi pewne kontinuum – polecam gorąco!





[1] Świerczyk. Wielka księga, Warszawa 2015, s. 8.

niedziela, 16 listopada 2014

Wisława Szymborska – Czarna piosenka


Tytuł: Czarna piosenka
Autor: Wisława Szymborska
Wydawnictwo: Znak
ISBN: 978-83-240-3232-7
Ilość stron: 96
Cena: 34,90 zł


Czarna piosenka, to niepublikowany dotąd tom poezji Wisławy Szymborskiej, tworzony przez nią w latach młodości, podczas II wojny światowej i krótko po niej.
Choć dla wielu (i dla samej autorki, jako że perfekcjonistką była) wydawać może się on nie dość dobry do wydania, podczas lektury miałam zgoła odmienne przeświadczenie.

Mimo że zawarte w nim teksty są trudne, bok dotyczące wojennej rzeczywistości, to podczas ich czytania działo się ze mną to, co dzieje się jedynie podczas obcowania ze słowem, które idealnie układa mi się na języku i pozwala na doznanie katartycznej mocy poezji – czułam nieopisany pokój, cisza dudniła mi w uszach, teksty przenosiły mnie w inny wymiar.

Wielu uważa tę Szymborską za nieopierzoną, jej ton za niedopełniony, ja zaś znacznie intensywniej odebrałam utwory zawarte w tym tomie, niż w jakimkolwiek innym.
Wiele w nim noblistki, jaką doskonale znane, a właściwie wcale jej tu nie ma. Paradoksy tworzą się nie tylko w przestrzeni formalnej wiersza, ale też wychodzą poza niego.

Znajduję w tomie tym fragmenty, mogące zostać wpisane w poetykę ściśniętego gardła, znajduję wiersze, które ranią, odnajduję ustępy, których nie mogę jeszcze zrozumieć.

Cieszy mnie niewymownie fakt wydania tej książki – stanowi ona niejako dopełnienie całej twórczości Szymborskiej, pokazuje ją sprzed niechlubnego okresu socrealistycznego, sprzed najbardziej tradycyjnych i utrwalonych w zbiorowej świadomości form literackich.
To coś zupełnie innego, a jednocześnie w jakiś sposób zapowiadającego przyszłość – nie w tematyce, lecz w formie.

Ukazanie rzeczywistości wojennej, jej realiów, obaw i lęków toczących ludzi, muszących się z nią zmagać stanowi kolejny głos w dyskusji nieco już odległej. Może nie najważniejszy, ale jednak wartościowy.
I choć inedita pozostały nimi z jakiegoś powodu – uważam, że często dobrze się dzieje, gdy docierają do ludzi – i tak jest w tym wypadku.

Niczego jej to nie odejmuje, a jedynie pokazuje początek jej literackiej drogi, jakże cennej.


poniedziałek, 5 maja 2014

Mały zbój – Anna Dmytruszyńska


Tytuł: Mały zbój
Autor: Anna Dmytruszyńska
Wydawnictwo: Ovo
ISBN: 9788393570911
Ilość stron: 23

Mały zbój to kolejna propozycja Wydawnictwa Ovo ze świetnymi ilustracjami Katarzyny Kołodziej. Autorką tego zbiorku dedykowanego młodemu pokoleniu rozbójników jest Anna Dmytruszyńska.
Tomik ten zbiera w sobie teksty, które szczególnie przypadną do serca małym urwis(k)om.  Pisarka pochyla się między innymi nad Demonem Prędkości, roztrząsa problem migrujących skarpet, rozmyśla nad fenomenem znikających pod stołem potraw, nad którymi mamy pracują godzinami, rozważa kolejne zwierzęce wcielenia dzieci, zapisuje co dzieje się w domu, gdy tata śpi, usprawiedliwia późne powroty dzieci ze szkoły, analizuje wydarzenia mające miejsce w dziecięcych pokojach, przedstawia szeroki zakres młodzieńczych możliwości, wreszcie na tapecie pojawia się kwestia rodzicielskich wierzeń zarysowywanych z wielką pieczołowitością, ale i niedowierzaniem.
Utwory Dmytruszyńskiej to pogodne, zabawne, pełne humoru teksty, w których niejedno dziecko (i rodzic) odnajdzie siebie. Każdy maluch powinien zainteresować się tą barwną propozycją, będącą inteligentną i humorystyczną odpowiedzią na codzienność naszych pociech. Dwanaście wierszyków można z równym powodzeniem przeczytać jednym tchem, jak też podzielić ich lekturę na kolejne dni.
Niewielki format książeczki umożliwia jej zabranie w każde miejsce: publikacja zmieści się w każdej torebce i z pewnością zapewni dziecku przednią zabawę w przestrzeniach, w których mógłby się nudzić. Mały zbój chętnie pójdzie z nami do lekarza, potowarzyszy paniom stojącym w sklepowych kolejkach, umili podróż autobusem czy samochodem. To propozycja na każdą okazję!
Niewielka ilość słów i obecność rymów sprawiają, że książeczka nadawać się będzie także do samodzielnego czytania, gwarantując wybuchy śmiechu i wiele radości.
Całości dopełniają barwne, pogodne ilustracje przyciągające wzrok.

Ale uwaga: książeczka może inspirować do psot! Kupujecie więc na własną odpowiedzialność:)

A jak urosnę… – Julianna Michorczyk


Tytuł: A jak urosnę...
Autor: Julianna Michorczyk
Wydawnictwo: Ovo
ISBN: 978-83-935709-0-4
Ilość stron: 42

A jak urosnę… to tomik wierszy dla najmłodszych, charakteryzujący się prostotą i łatwością przekazu.
Autorka- Julianna Michorczyk – to poetka debiutująca w 2009 roku, tomikiem wydanym przez Gminę Trzebnica. Od samego początku poświęca soje teksty miastu i regionowi, z którego się wywodzi, a także jego mieszkańcom, szczególnie zaś tym najmłodszym.
Książeczka ta jest wyjątkowa dlatego, że zbiera w sobie teksty Michorczyk, które uświetniały wiele uroczystości przeznaczone dla dzieci lub też przez nie organizowane. Autorce nie obce jest tworzenie scenariuszy, ale również utworów przeznaczonych dla dojrzałego czytelnika. Są to przede wszystkim wiersze i teksty o charakterze satyrycznym. Choć jej utwory szczególnie bliskie będą właśnie tym, którzy we wspomnianych już uroczystościach brały czynny lub bierny udział oraz mieszkańcom miasta, z którego autorka się wywodzi, także i pozostali czytelnicy odnajdą w niej wiele interesujących miejsc.
Cechą wyróżniającą ową publikację jest szata graficzna, która pokazuje jak silny jest związek autorki z dziećmi – to właśnie one są autorami ilustracji wykorzystanych przy tworzeniu oprawy książki. Co więcej – obrazki te nie są jedynie dodatkiem do całości, lecz równoprawnymi elementami, stawianymi na jednej szali z tekstami Michorczyk. Dopiero współistnienie obu jest pełnią, do której dążyła autorka, tworząc ów projekt literacki.
Przedszkolak biorący do ręki tę książkę poczuje się doskonale! Zobaczy w niej bowiem bliźniacze odbicie własnych prób plastycznych, bliską mu interpretację tego, co czytane, nieporadnie stawiane kreski, kropki, wypełniane kolorami. Przekaz będzie dla niego jasny i oczywisty, a sama publikacja natychmiast przyjęta jako własna i swojska.

Tomik A jak urosnę… zbiera w sobie poza ilustracjami dwadzieścia dziewięć tekstów o różnorodnej tematyce. To miejsce spotkania z wiosennym sadem, skrzącym się feerią barw; wizją dorosłości; troską o zwierzęta; zaświadczenie o ciężkiej pracy przedszkolaka; relacjach rodzinnych; zetknięcie z czasem Bożego Narodzenia, śnieżną rzeczywistością; jesienną paletą kolorów; to kalejdoskop wrażeń i doświadczeń gromadzonych przez cały rok, a następnie przelanych na papier. Teksty mają bardzo charakterystyczny rytm i rytm, znany ze szkolnych przedstawień. To właściwie gotowe do podziału na role fragmenty projektów przedstawień.
Przede wszystkim jednak to książka dla dzieci, z myślą o dzieciach, z rysunkami dzieci o niewątpliwym uroku.
Polecam!

niedziela, 20 października 2013

Przez świty – Renata Winczewska


Tytuł: Przez świty
Autor: Renata Winczewska
Wydawnictwo: WFW
Udostępnienie: Sztukater
ISBN: 978-83-7805-613-3
Ilość stron: 90
Cena: 22 zł

W poezji Renaty Winczewskiej przeglądałam się jak w lustrze.
Przez świty to jej tomik debiutancki, jak się domyślam, gromadzący w sobie jej najbardziej reprezentatywne teksty, a jednak – widać w nich ogromny potencjał i wiele mądrości – życiowej, tej bardziej ode mnie oczekiwanej w liryce, niż często przesadnie eksponowana wiedza o gatunkach, metaforach i innych środkach niezbędnych do pisania w obrębie owego rodzaju literackiego. Woluminowi temu patronuje jednorodność tematyczna, którą bardzo prosto jest wychwycić i odczytać, a także – uznać jako własną.
Sądzę, że poetka ta, mimo młodego wieku, posiadła zdolność [albo jej zaczątek] pisania o pewnych doświadczeniach, które jednocześnie składają się na empirię wspólnotową, zwłaszcza wśród kobiet.
Większość tekstów zawartych w omawianym tomie poświęcona jest rozdzierającemu smutkowi, pustce i osamotnieniu – jak się domyślam pomiłosnej agonii, powolnemu staczaniu się w odmęty rozpaczy, depresji przedstawianej jako zamarznięte jezioro. Winczewska mocno się odsłania we własnych utworach, dokonuje swoistej wiwisekcji, introwertycznej kontroli tego, co dzieje się w jej duszy. Z niezwykłą precyzją i dokładnością nazywa stany znane ludziom borykającym się z otępiającą depresją – już nie chcę być/chcę nie być.[1] Sięga głęboko, świdrując własne wnętrze, ocierając się nawet o granice ekshibicjonizmu. Jej teksty są pełne niewyrażalnego bólu, kipią od emocji, palących ran, nieprzepracowanego cierpienia.
Znajdują się jednak elementy optymistyczne, niosące nadzieję na ponowne odnalezienie sensu i nadziei. Nie jest to bowiem wolumin jedynie depresyjny – to raczej swoiste wołanie o pomoc, o ukojenie lęków i obecność.


Kilka z nich szczególnie zapadło mi w pamięć. Więcej – poczułam, że znam te słowa, że gdzieś już je widziałam, że ktoś dawno temu wyrył je w mojej głowie, a teraz mam jedynie okazję je rekonstruować i rewidować. Déjà vu.

Tomik ten to speculum (nie)mojego życia, odbijające je dokładnie takim jakim było i jest – bez zniekształceń, zakłóceń, nierówności. Bolesna lektura, jednak bardzo katartyczna. Bez zbędnych słów, nachalnego patosu i buńczuczności. Choć teksty zebrane w tomiku spisane są ręką młodej kobiety, jej doświadczenia będą bliskie nie tylko wchodzącym w dojrzałość nastolatkom – Winczewskiej udało się uchwycić uczucia wielu, znajdujących się niekoniecznie w podobnej sytuacji, a analogicznie ją odbierającej.



[1] Wysoko 2 [w:] Przez świty, Renata Winczewska, Warszawa 2013, s.62.

sobota, 20 kwietnia 2013

Piękna i mądra bajka o troskach Zająca Grajka – Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak


Tytuł: Piękna i mądra bajka o troskach Zająca Grajka
Autor: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2012
ISBN: 978-83-237-5346-9
Liczba stron: 40



Rzadko zdarza się, żeby tytuł idealnie oddawał to, co mieści w sobie książka.
W tym wypadku – trafiono w sedno. Opowieść o troskach Zająca Grajka rzeczywiście jest piękna i mądra.
Piękna tak, że podczas całej lektury miałam szeroki uśmiech na twarzy; mądra zaś tak, że z prawdziwą radością będę polecać ją każdemu dziecku, a także –dorosłym. I jedni i drudzy na nowo odkryją w niej ważne prawdy, o których często zapominamy dążąc do perfekcji we wszystkim.
Przedmiotem opowieści jest historia Zająca Grajka, który to bardzo lubił leniuchować, a jeszcze bardziej – grać. Było to jego największym talentem, którym ubogacał życie swoje i swoich sąsiadów. Niestety, bohater miał jedną podstawową wadę – wolał wylegiwać się na trawce niż dbać o swój dom. Oczywiście poniosło to za sobą przykre konsekwencje. Pewnego dnia, gdy Zając jeszcze smacznie spał, z jego dachu zaczęła skapywać woda. Okazało się, że dach jego mieszkania bardziej przypomina durszlak, niż cokolwiek innego.
Grajek, nie wiedząc co powinien uczynić, udał się po radę do swoich przyjaciół: krecika, bobra, szopa pracza. Ich pomysły okazały się jednak wątpliwej jakości. Zając wiedział, że powinien w końcu zadbać o swój dom i go wyremontować, jednak miał też świadomość, że zajęcze łapki stworzone zostały do grania, a nie sprzątania i odnawiania budynków. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jego zdolności w tej dziedzinie mogą przynieść więcej szkody niż pożytku i z tą myślą położył się spać. A wtedy….
Tego już nie zdradzę:)

Pisana wierszem historia Grajka posiada wszystkie elementy doskonałej książki dla dzieci – jest kolorowa, miła dla oka, ubarwiona rymami, przepięknymi ilustracjami, a przede wszystkim pouczająca. Pod płaszczem błahej historyjki kryje się morał, niezwykle cenna lekcja o życiu, talentach, sile przyjaźni i oddaniu. Typowe dla bajek przeniesienie zachowań ludzkich na zachowania zwierzęce jest kontynuacją wielowiekowej tradycji, a przy tym o wiele ciekawszą formą dydaktyczną. Bez nachalności, w sposób humorystyczny uczy nas ta książeczka tego, co niezwykle cenne.
Barwne ilustracje, tekst opowieści zapisany w różnych odcieniach, nieprawdopodobnie estetyczne wydanie, całość utrzymana w ciepłych tonacjach – wszystko to składa się na wartość wydania tej książeczki.

Dane jest mi czytać wiele publikacji kierowanych do dzieci. Ta jednak, jest niekwestionowanym numerem jeden ostatnich miesięcy:) Doskonała, piękna, mądra opowieść. I choć krótka – zarówno treść, będąca jedynie pretekstem obudowującym morał, jak i samo przesłanie, zostają  w pamięci na długo. Jestem pewna, że będę do niej wracać po wielokroć, a już teraz zajmuje honorowe miejsce na półce dziecięcej.

Książka bierze udział w nominowana w konkursie na najlepszą książkę dla dzieci roku 2012 „Przecinek i kropka”.
Serdecznie zachęcam do głosowania:

piątek, 30 listopada 2012

Wierszyki domowe. Sześć i pół tuzinka wierszyków Rusinka – Michał Rusinek


Tytuł: Wierszyki domowe
Autor: Michał Rusinek
Wydawnictwo: Znak emotikon
Udostępnienie: Sztukater
ISBN: 978-83-240-1974-8
Rok wydania: 2012




Michał Rusinek, znany jest z powodów wielu. Raz – wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim, dwa – tłumaczy utwory z języka angielskiego, trzy – pisze własne, rymowane, wierszowane, cztery – był sekretarzem Wisławy Szymborskiej. Nie wnikając w to, która z ról przyniosła i wciąż przynosi mu największą popularność, warto przyjrzeć się trzeciej z kolei.
Rusinek bowiem, nakładem wydawnictwa Znak emotkion, wydał kolejną, rewelacyjną książeczkę dla dzieci o wielce wymownym tytule Wierszyki domowe.  W jego wcześniejszym dorobku znajdują się: Mały Chopin, Jak przeklinać? Poradnik dla dzieci, Kopciuszek, Limeryki, Prowincjonalne zagadki kryminalne, Retoryka podręczna. Czyli jak wnikliwie słuchać i przekonująco mówić, Między retoryką a retorycznością.
Wierszyki domowe, to zbiór doskonałych tekstów odnoszących się do sprzętów i miejsc związanych z domem, konsekwentnie uporządkowanych. W książeczce tej znajdziemy utwory podzielone na takie oto rozdziały: Przedpokój, Łazienka, Kuchnia, Salon, Sypialnia, Piwnica, Strych, Garaż, Ogród, Balkon i, najlepsze, Biblioteka.
Każdy z nich obfituje w przezabawne utwory, przeznaczone zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych – wszyscy będą się tak samo świetnie bawić. Młodsi zachwycą się ich rytmiką i rymami, natomiast starsi czytelnicy dodatkowo docenią odwołania do innych tekstów kultury.
Rusinek stworzył teksty do pośmiania się, skrzące się inteligentnym dowcipem i doskonałymi komentarzami do każdego tekstu, które pełnią funkcję rymowanych dopowiedzeń. Często zdarzało się, że to one nadawały utworom nową jakość, zmieniały konteksty i wzbogacały ich wartość. To błyskotliwa książeczka dla każdego, przez jej karty przewijają się postaci takiej jak Freud, Kafka czy Proust, a ich odnajdywanie sprawi niewątpliwą intelektualną przyjemność odbiorcy bardziej doświadczonemu czytelniczo. Moim ulubionym tekstem, ze względów czysto sentymentalnych, stał się ten o Bibliotece, jednak najgłośniej zaśmiewałam się przy Łazience i Umywalce.
Przy recenzji nie sposób nie wspomnieć o arcypięknej szacie graficznej książki. Ilustracje Joanny Rusinek nadają publikacji niezwykły klimat. Barwne obrazki stają się tłem dla wierszy i dodatkowo stymulują dziecięcą wyobraźnię. Sama jestem nimi zachwycona, oglądam je raz po raz, pełna podziwu dla każdego szczegółu. Staranne wydanie to ogromny atut tej publikacji, wiele książek może pozazdrościć jej estetyki.
Najnowsza książka Rusinka to przyjemność dla oka i dla duszy.

czwartek, 19 lipca 2012

Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci



Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci, to zbiór utworów o różnorodnej tematyce. Poczynając od tekstu traktującego o tytułowej czekoladzie, poprzez opowiadania o różnicach między ludźmi, zachowywaniu się w teatrze, miłości do młodszego rodzeństwa, aż do dziecięcych marzeń o spędzeniu kilku zimowych dni na ślizgawce.

Zebrane w tej książeczce miniatury literackie, to mieszanina poezji i prozy ukierunkowanej na najmłodszego czytelnika i mającej pomóc mu odnaleźć się w świecie. Choć większość tekstów podszyta jest humorem i dowcipnymi rozwiązaniami sytuacyjnymi, każdy z nich spełnia funkcję dydaktyczną. Utwory te promują najważniejsze wartości i stanowią próbę zhierarchizowania tego, co powinno stać się priorytetem w życiu najmłodszych. Teksty te mają także za zadanie kształtować charaktery przyszłych dorosłych i od dzieciństwa uczyć ich prawidłowych postaw, zgodnych ze społecznie akceptowalnymi zasadami.

Książka ta dostarczy młodemu czytelnikowi zarówno wielu wzruszeń, zabawy, jak i właśnie nauki płynącej z każdego tekstu. Czas spędzony z Zapachem czekolady okaże się nie tylko dobrze wykorzystaną chwilą rozrywki, lecz także momentem z kształtującą książeczką, która zostanie zapamiętana między innymi właśnie ze względu na wartości, jakie  z niej wypływają.
By młody czytelnik nie odniósł jednak wrażenia, że czytając tę pozycję znajduje się na nudnych lekcjach w szkole lub też na dywaniku u mamy, która snuje opowieści o tym, co w życiu najistotniejsze – każda historia ubrana jest w zręcznie skonstruowaną fabułę, która nie pozwala od razu domyślić się, że tak naprawdę, chodzi o naukę :)
Dodatkowym atutem książeczki są ilustracje Marcina Bruchnalskiego, które idealnie komponują się z tekstami Danuty Wawiłow, Natalii Usenko, Wandy Chotomskiej, Joanny Kulmowej, Grzegorza Kasdepke, Joanny Papuzińskiej, Hanny Januszewskiej, Marka Bartkowicza, Wiery Bodalskiej, Małgorzaty Strykowskiej-Zaremby, Doroty Suwalskiej, Marii Terlikowskiej, Zofii Beszczyńskiej, Agnieszki Tyszki, Laury Łącz, Doroty Gellner oraz Anny Onichimowskiej. To właśnie Ci autorzy postanowi przemówić do czytelników za sprawą tej książeczki.
Tak doborowej obsadzie się nie odmawia, a więc, dzieci, do czytania!





środa, 18 lipca 2012

Najpiękniejsze wiersze dla dzieci



Najpiękniejsze wiersze dla dzieci to wybór utworów najważniejszych polskich twórców, skierowanych pośrednio lub bezpośrednio do najmłodszego grona odbiorców.
W zbiorze znajdują się między innymi teksty Adama Mickiewicza, Aleksandra Fredry, Ignacego Krasickiego, Stanisława Jachowicza, Marii Konopnickiej, Władysława Bełzy, Artura Oppmana, Józefa Czechowicza i Bronisławy Ostrowskiej, a także wybór wierszy ludowych opracowanych przez Zofię Rogoszówną.
Wszystkie utwory te spełniają swoją dydaktyczną funkcję, nie odejmując sobie przy tym nic ze swojej humorystyki. W związku z tym każdy z nich doskonale wypełnia znaną zasadę – bawiąc, uczyć.
Wszystkie teksty zgromadzone w tym tomiku, znane są z przekazów ludowych, lecz także, funkcjonują w naszych umysłach jako wspomnienia lat dzieciństwa, kiedy to najbliżsi chcąc przekazać nam, swoim pociechom, jakąś moralną prawdę, posługiwali się znanymi rymowankami, które pod płaszczem zabawy niosły ze sobą ważną naukę.
Książeczka ta wzbogacona jest pięknymi ilustracjami Artura Gulewicza, które nadają jej znamiona wyjątkowości i w znaczący sposób wpływają na estetykę jej wydania. Każdemu wierszykowi, towarzyszy zabawna i, co ważne, kolorowa miniatura, sprawiająca, że o wiele prościej zrozumieć będzie młodemu czytelnikowi, pisany nie raz trudnym językiem, utwór. Większość z nich bowiem pochodzi z czasów dla dzieci bardzo odległych, z czasów, w którym w języku polskim funkcjonowało jeszcze wiele zwrotów i form, które dzisiaj wyszły już z użycia. Z tego też powodu tak ważne i wartościowe są objaśnienia najtrudniejszych wyrazów, znajdujące się na końcu książeczki. Pomagają one najmłodszym, w sposób doskonalszy i pełniejszy, zrozumieć przekaz danego utworu i płynącą z niego naukę.

Czy można wiersze te uznać najpiękniejszymi? Z używaniem tej formy wyrazowej byłabym raczej ostrożna. Najbardziej klasyczne, najmądrzejsze, najbardziej tradycyjne, najbardziej uniwersalne – na te sformułowania mogłabym przytaknąć, jednak najpiękniejsze – co do tego mam pewne obiekcje.
Z całą pewnością są to utwory, które wyszły spod pióra największych pisarskich klasyków [dopisek konieczny ze względu na czasy tworzenia niektórych wymienianych autorów: nie w rozumieniu poetów wywodzących się z epoki klasycyzmu, lecz w znaczeniu twórców najwybitniejszych w swojej dziedzinie], jednak dziś, z całym szacunkiem dla nich, można spotkać teksty o wiele piękniejsze.
Z jednym się zgodzę – pisarze, których teksty zamieszczone są w tej książce, z całą pewnością byli prowodyrami i pierwszymi autorami poruszającymi pewne tematy. Tematy, które po dziś dzień są rozwijane, po dziś dzień aktualizowane i po które co rusz wraca się na kartach literatury. Od tamtego czasu niewiele powstało nowych wątków, cała polska literatura opiera się na kanonie wypracowanym przez Fredrę, Mickiewicza, Krasickiego i innych. To z całą pewnością zaświadcza o uniwersalności ich utworów, lecz nadal pozostawia do dyskusji problematykę ich piękna.
Nie ulega jednak wątpliwości, że zbiór ten jest bardzo wartościowy i powinien znaleźć się w biblioteczce każdego dziecka!



wtorek, 18 października 2011

Trwałem umarłem rodzę się żyję & Pustelnia z widokiem na raj - Radosław Lemański


Moi Drodzy, dziś chciałam Wam zaproponować lektury szczególne.
Zdecydowałam się na utworzenie postu z recenzjami łączonymi, gdyż w moim odczuciu obie prezentowane publikacje są ze sobą ściśle powiązane i dobrze byłoby czytać je równocześnie, w ramach wzajemnego uzupełnienia. Są to książki Radosława Lemańskiego (wcześniejsze publikacje: Szczury, A to Polska właśnie!, Wędrówka 2012): Pustelnia z widokiem na raj oraz Trwałem umarłem rodzę się żyję.
Zacznę od pozycji drugiej, będącej tomikiem poezji. Wiersze, które się na nią składają to utwory szczególne. Szczególne, bo dotykające tematyki Boga i relacji zachodzących pomiędzy Nim a człowiekiem. Zawsze byłam pełna podziwu dla poetów, którzy wydając swoje wiersze obnażają część duszy, dzielą się tym co dla nich najważniejsze i najbardziej „własne”. Z pewnością wymaga to ogromnej odwagi i wiary w zrozumienie odbiorcy i krytyki. Tematyka przeżywania własnej wiary i relacji ze Stwórcą to jedno z najbardziej intymnych zagadnień, jakie można poruszyć, a jednocześnie jedno z najbardziej narażonych na wyśmianie i napiętnowanie. Tym bardziej doceniam publikację Pana Lemańskiego.
Wiersze zawarte w tym tomiku, to swoiste przełożenie zasad dekalogu na język poezji. Trzydzieści pięć króciutkich zbiorów myśli przelanych na papier mających służyć jako świadectwo oraz zachęta do odnajdywania Bożych darów w życiu codziennym. Moim ulubionym tekstem jest Za nasze kłótnie – przepraszam Panie.
Czytając teksty Pana Radosława ma się wrażenie, że znalazło się na właściwym miejscu, a czas nagle stanął w miejscu. Widzimy rzeczy ważne, a o pozostałych zapominamy. Wiersze te mają jeszcze jedną ogromną zaletę: sprawiają, że czytelnik ma wrażenie duchowego wzrostu i zmieniania siebie na lepsze. Choćby tylko na ten krótki moment – zawsze coś w nas zostanie, jakieś słowo, jakaś myśl. Teksty te przybierają formy różne, najczęściej jednak są medytacyjne, refleksyjne, uspokajające i wyciszające, dające uczucie wewnętrznego pokoju. Są niczym przepiękna modlitwa serca. Tutaj też dochodzimy do publikacji drugiej – Pustelni z widokiem na raj, będącej zachętą do odnalezienia w swojej codzienności miejsca, które byłoby przeznaczone tylko dla Boga, które byłoby naszym  osobistym wcieleniem eremitorium i jednocześnie przestrzenią, w której będziemy mogli oddawać się codziennej refleksji.
Bohaterem tej publikacji, obok Pana Lemańskiego, jest eremita brat Elizeusz, który zaprosił autora do swojej pustelni na górze Cierniak koło Radochowa, by tam podzielić się z nim cząstką swojego życia i pokazać namiastkę pustelniczego życia. Jego rozważania stały się preludium do stworzenia książki na temat poszukiwania Boga, budowania z nim relacji oraz pielęgnowania ich. Rozważania brata Elizeusza i Pana Radosława są przeplatane częścią wierszy zaczerpniętych z wyżej omawianego tomiku. Dlatego też, moim zdaniem tak ważne jest zaopatrzenie się w obie książki, które doskonale się uzupełniają i wynikają jedna z drugiej. Wspólnie stanowią zestaw nie do przebicia.
Osobiście większe wrażenie zrobił na mnie tomik wierszy, jednak dzięki drugiej publikacji mogłam odnieść część zawartych w nim myśli, do konkretnych przykładów z życia i ponownie zatopić się w poezji.
Polecam każdemu: miłośnikom poezji, poszukiwaczom Boga, osobom skłonnym do medytacji. Nie sądzę, by wśród czytelników mogła znaleźć się osoba, której z tych publikacji nie udałoby się zaczerpnąć choć słowa na dalsze ziemskie pielgrzymowanie.
Zachęcam do lektury!

Książki można nabyć na stronie księgarni Skryby za symboliczne kwoty 10 i 12 złotych. Dostępne są one także w formie e-booka: klik.

Trwałem umarłem rodzę się żyję: 5/6
Pustelnia z widokiem na raj: 4/6