Wisława Szymborska. Życie w obrazkach - Alice Milani

Wisława Szymborska budzi wiele uczuć – najczęściej zaś sympatię, co uwydatniają wydawane co rusz wspomnienia czy też poświęcane jej fragmenty w innych książkach (jak chociażby ostatnio u Pilcha).

Z pewnym rozrzewnieniem wspominają ludzie tę nietuzinkową kobietę. I rzecz nie tylko w  jej poezji, ale też sposobie na życie i relacjach. Tę niezwykłość właśnie uchwyciła Alice Milani, tworząc wydanie godne obecności na każdej półce.

W  książce łączą się dwie wiodące dziedziny – poezja i kolaż. Razem tworzą one rzecz wyjątkową i piękną.

Kompozycje zawarte w publikacji tworzą quasi-biografię noblistki zogniskowaną przede wszystkim wokół sytuacji politycznej i historycznej. Dzięki użyciu obrazu i słowa, zbudowany zostaje niepowtarzalny zestaw informacji o życiu poetki, nieporównywalny z niczym innym. Autorka wykorzystała nie tylko dostępną wiedzę na temat losów Szymborskiej, anegdoty, ale też zagrała jej własnymi słowami – wykorzystała fragmenty życiorysu i stosowne wersy jej własnych utworów – wierszy i felietonów – czyniąc z książki fantastyczną formę biografii-komiksu.

Siłą rzeczy nie ma tutaj informacji wszystkich – są raczej notki skrótowe, do uzupełnienia, dające ogólny zarys życia Szymborskiej. Wszak nie chodziło o to, by całe życie ukazać na kilkuset stronach, lecz by wyłuskać to, co istotne z perspektywy czasu i historii. Słyszałam już głosy oburzenia, zarzucające książce fragmentaryczność – nie mogę się jednak z nimi zgodzić z wyżej wymienionych przyczyn.

Dobra rzecz, o której nie sposób powiedzieć więcej, by nie przekreślić przyjemności odkrywania walorów książki czytelnikowi. Kto zna losy (i utwory, co niezwykle istotne!) noblistki, zostanie na powrót urzeczony – formą, kolorystyką, pomysłem, wydaniem. Kto nie zna – pozna w sposób niezwykle przystępny i przyjazny. 

Podczas lektury towarzyszyła mi myśl o możliwości wykorzystywania tej publikacji w szkole – na materiał lekcyjny nadaje się wprost kapitalnie, stanowić też będzie interesującą alternatywę dla nudnych i oklepanych życiorysów podawanych w  tradycyjnej formie. Dla mnie bomba, do przetestowania ;przy najbliższej okazji.

Read More

Alice Milani, biografia, blog, blog książkowy, blog z recenzjami, książka, literacki Nobel, noblistka, opinia, recenzja, Wisława Szymborska, Wydawnictwo Znak, Życie w obrazkach

Wisława Szymborska – Czarna piosenka

Tytuł: Czarna piosenka
Autor: Wisława Szymborska
Wydawnictwo: Znak
ISBN: 978-83-240-3232-7
Ilość stron: 96
Cena: 34,90 zł

Czarna piosenka, to niepublikowany dotąd tom poezji Wisławy Szymborskiej, tworzony przez nią w latach młodości, podczas II wojny światowej i krótko po niej.

Choć dla wielu (i dla samej autorki, jako że perfekcjonistką była) wydawać może się on nie dość dobry do wydania, podczas lektury miałam zgoła odmienne przeświadczenie.

Mimo że zawarte w nim teksty są trudne, bok dotyczące wojennej rzeczywistości, to podczas ich czytania działo się ze mną to, co dzieje się jedynie podczas obcowania ze słowem, które idealnie układa mi się na języku i pozwala na doznanie katartycznej mocy poezji – czułam nieopisany pokój, cisza dudniła mi w uszach, teksty przenosiły mnie w inny wymiar.

Wielu uważa tę Szymborską za nieopierzoną, jej ton za niedopełniony, ja zaś znacznie intensywniej odebrałam utwory zawarte w tym tomie, niż w jakimkolwiek innym.
Wiele w nim noblistki, jaką doskonale znane, a właściwie wcale jej tu nie ma. Paradoksy tworzą się nie tylko w przestrzeni formalnej wiersza, ale też wychodzą poza niego.

Znajduję w tomie tym fragmenty, mogące zostać wpisane w poetykę ściśniętego gardła, znajduję wiersze, które ranią, odnajduję ustępy, których nie mogę jeszcze zrozumieć.

Cieszy mnie niewymownie fakt wydania tej książki – stanowi ona niejako dopełnienie całej twórczości Szymborskiej, pokazuje ją sprzed niechlubnego okresu socrealistycznego, sprzed najbardziej tradycyjnych i utrwalonych w zbiorowej świadomości form literackich.

To coś zupełnie innego, a jednocześnie w jakiś sposób zapowiadającego przyszłość – nie w tematyce, lecz w formie.

Ukazanie rzeczywistości wojennej, jej realiów, obaw i lęków toczących ludzi, muszących się z nią zmagać stanowi kolejny głos w dyskusji nieco już odległej. Może nie najważniejszy, ale jednak wartościowy.

I choć inedita pozostały nimi z jakiegoś powodu – uważam, że często dobrze się dzieje, gdy docierają do ludzi – i tak jest w tym wypadku.

Niczego jej to nie odejmuje, a jedynie pokazuje początek jej literackiej drogi, jakże cennej.

Read More

inedita, literatura polska, poezja, wiersze, Wisława Szymborska, wojna, Znak