wtorek, 7 sierpnia 2012

ŁAP OKAZJĘ! Prawdziwa Uczta Wyobraźni za grosze!

6 comments  
Wydawnictwo Mag ma dla miłośników fantastyki miłą informację, a mianowicie: od dnia 8 sierpnia do 22 sierpnia, w salonach EMPiK-u, przy zakupie książek wydanych w serii "Uczta Wyobraźni" drugi egzemplarz będzie można nabyć w cenie 1 grosza - zatem klient otrzyma w zasadzie 2 książki w cenie jednej. Zapraszamy.

poniedziałek, 6 sierpnia 2012

Łóżko – David Whitehouse

5 comments  

Tytuł: Łóżko
Wydawnictwo: David Whitehouse
Rok wydania: 2012
ISBN:  978-83-7839-208-8
Liczba stron: 344

Wielu z nas ma w zwyczaju mawiać, że najchętniej w ogóle nie wychodziłoby z łóżka. Że łóżko to najlepsze miejsce na świecie. Że mogliby spędzić w nim wieczność.
Czy zastanawialiście się jednak kiedykolwiek, jak wyglądałoby Wasze życie, gdyby ta fantazja została urzeczywistniona, a całym Waszym mikroświatem stałaby się przestrzeń od jednego do  drugiego końca łóżka? Gdyby rolę naszego uniwersum odgrywał widok za oknem i Ci, którzy odważą się wejść do naszego pokoju, by spędzić z nami czas?
Mimo, że od dziecka zachowywał się ekscentrycznie i sprawiał swoim rodzicom nie lada kłopoty, np. po publicznym rozebraniu się w teatrze, Malcolm miał wszystko, czego może pragnąć mężczyzna – pracę, kochającą rodzinę i kobietę o jakiej śnią inni. Wciąż jednak czuł, że po śmierci nie zostanie po nim nic, że wszystko czego pozornie dokonał, jest tak naprawdę bez znaczenia i w żaden sposób nie sprawi, ze zostanie on zapamiętany przez kolejne pokolenia. W dniu swoich dwudziestych piatych urodzin powziął więc pewne postanowienie – już nigdy nie wychodzić z łóżka.
Swoją decyzją sprawił, że życie wielu bliskich mu osób zostało mu podporządkowane. Zniewolił ich, zawłaszczył, psychicznie zmusił do sprawowania nad nim opieki.
Mama przez dwadzieścia lat serwowała mu posiłki, zajmowała się jego higieną, dbała, by miał wszystko, czego mu trzeba.  W swoim postanowieniu Mal zupełnie nie zwrócił uwagi na to, jakim jest egoistą – jak skazał na cierpienie ukochaną kobietę, jak zniewolił brata, rodziców, jak sprawił, że kochający go ludzie musieli oglądać w jak szybkim tempie, z dnia na dzień tyje. Po dwudziestu latach spędzonych w łóżku roztył się tak bardzo, że by go wydobyć z domu należało wyburzyć frontową ścianę. Jego skóra przybrała ziemisty odcień, stała się jednością z pościelą, która się w nią wrosła [sic!]. Mal stał spędzając większość swojego życia w łóżku, stał się łóżkiem.
Nie dziwi więc, że zbudził zainteresowanie mediów, że do domu zaczęły przychodzić listy od fanek i osób z podobnymi „problemami”.  Z całą pewnością bohater nie zostanie jeszcze długo zapomniany, choć do samego końca nikt nie potrafił zrozumieć jaki cel ma jego zachowanie i czym jest spowodowane.
Choć książka ta mogłaby budzić obrzydzenie, wszak ze strony na stronę przelewają się zwały tłuszczu, to nie odstręcza, lecz budzi swoiste współczucie połączone z dezaprobatą. Współczucie nie dla Mala, który był w pełni świadom tego co robi, lecz dla jego rodziny, która pozwoliła się całkowicie zmanipulować i psychicznie ubezwłasnowolnić. Chcąc umożliwić Malowi życie, sami swoje własne zatracili. To historia o braku samodzielności i niemożności wyzwolenia z oków, które ostatecznie pękają pod naporem miłości, lecz także opowieść o „strachach” ludzi wkraczających w dorosłość, bojących się, że ich życie stanie się jedynie nudnym egzystowaniem, w którym pragnie miejsca na spełnianie marzeń i ambicji.
Z mojej czytelniczej perspektywy książka ta jest nierówna. Początek mnie wynudził, stanowił historię opowiedzianą bez polotu z niejasno i nieczytelnie wydzielonymi fragmentami dotyczącymi przeszłości i teraźniejszości. Grubo po minięciu połowy, zaczęło się coś dziać – bohaterowie zaczęli działać,  wpływać na swoje życie, dojrzewać do uczucia i związku, uświadamiać sobie własne zniewolenie.
Ostatecznie książka stanowi dla mnie debiut zwracający uwagę i dość ciekawy, jednak w jakiś sposób ze zmarnowanym potencjałem. Nie dostrzegam w niej światopoglądowego manifestu, a raczej próbę bycia naj za wszelką cenę. Najgrubszy, by zostać zapamiętanym i uniknąć odpowiedzialności za własne życie.

,

Przygody Leśnych Skrzatów – Aleksandra Skrzypczak

2 comments  

Tytuł: Przygody Leśnych Skrzatów
Wydawnictwo: Drzewo Laurowe
Rok wydania: 2012
ISBN:  978-83-63587-05-5
Liczba stron: 61

Książka Aleksandry Skrzypczak, to adresowana do dzieci i młodzieży historia tytułowych Leśnych Skrzatów, ze szczególnym wskazaniem na kilku z nich: Moka, Brzusia, Błękitka, Mizia i Apsika. Tym rezolutnym postaciom w wielu kłopotach pomagają Wielki Bibliotekarz oraz Czarodziej. I trzeba przyznać – pracy mają co niemiara, bowiem młodzi bohaterowie z wielką skrupulatnością i systematycznością stają się uczestnikami kolejnych niezwykłych przygód.
W swoim życiu udało im się znaleźć, doprowadzić do wyklucia, a następnie wychować smoka Zielonookiego, nie zapominając przy tym, by na przekór jego naturze uczynić go roślinożernym, łagodnym i pomocnym; sprawić, by cała skrzacia rodzina uznała w nim przyjaciela; ugasić wielki pożar trawiący las; ocalić załogę zaczarowanego statku, która od prawie tysiąca lat błąka się skamieniała po świecie na skutek czarów syren, których urokowi się poddali; ocalić święta dzięki pomocy jakiej udzielili rozłożonemu przez grypę świętemu Mikołajowi i jego świcie; a także przywołać Wiosnę, która pewnego roku z uporem nie chciała odwiedzić krainy Leśnych Skrzatów, powodując tym samym kurczenie się zimowych zapasów i widmo głodu.
Wszystkie przygody z życia tych skrzatów łączy jedno – swoją bohaterską i odpowiedzialną postawą dawali oni przykład nie tylko równym sobie, lecz przede wszystkim dorosłym, którzy nie byli w takiej gotowości do pomocy jak oni.  Z skrzaciego mikroświata wypływa zatem nauka ogólniejsza – ta książeczka to lekcja dobrych wartości, porządkująca świat zasad jakimi kierujemy się w życiu, ustalająca priorytety i oddziałująca etycznie na każdego odbiorcę. Ma moc nie tylko dydaktyczną, ale również delikatne zabarwienie umoralniające.  Lektura Przygód Leśnych Skrzatów stanowi nie tylko rozrywkę dostarczaną poprzez wkroczenie  w świat magii, lecz przede wszystkim uczy tego jak odnaleźć się we współczesnym świecie, gdzie podstawowe wartości zostają zaciemniane i zatracane, a granica między dobrem a złem coraz bardziej się zaciera.



, , , , , , ,

niedziela, 5 sierpnia 2012

Prześwietny raport kapitana Dosa – Eduardo Mendoza

8 comments  

Tytuł: Prześwietny raport kapitana Dosa
Wydawnictwo: Znak literanova
Rok wydania: 2012
ISBN:  978-83-240-1689-1
Liczba stron: 160

Eduardo Mendoza zyskał sobie rzesze fanów dzięki charakterystycznemu poczuciu humoru, którego popis dał w swojej najpopularniejszej trylogii, w której skład wchodzą: Przygody fryzjera damskiego, Sekret hiszpańskiej pensjonarki oraz Brak wiadomości do Gurba.
Jako jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy hiszpańskich, w Polsce został przyjęty z wielkim entuzjazmem.  Gdy więc w księgarniach pojawiła się pozycja Prześwietny raport kapitana Dosa, postanowiłam dać upust mojej ciekawości i poznać autora od strony komediowej właśnie. Do tej pory bowiem, miałam okazję czytać książki, których do tego gatunku zaliczyć nie sposób, a których lektura określiła mój stosunek do pisarza jako zgrabną sinusoidę – raz zachwycam się, zajmując tym samym pozycję górną, po to, by razem kolejnym wynudzić się dokumentnie i na jakiś czas odstawić Mendozę na najwyższą półkę, z nadzieją, że jeszcze kiedyś mnie zafascynuje.
Z przykrością stwierdzam więc, że Mednoza-komediopisarz, to  nie jest moja wymarzona receptura na udaną lekturę. Choć charakterystyczny humor wyczuwalny był już od pierwszych stron, a absurd gonił absurd, nie zaśmiałam się ani razu, rzadko też moją twarz wykrzywiał nieznaczny grymas, dający nadzieję na większe emocje.
Doceniam charakterystyczną kpinę, ironię i oczka puszczane raz po raz do czytelnika, nie potrafię jednak podejść do nich sercem. Cenię je rozumowo, dostrzegam, a mimo to… pozostaję wobec nich obojętna.
Jaką historią raczy nas Mendoza? Akcję tej powieści ulokował on na statku kosmicznym, dowodzonym przez Horacio Dosa, kapitana, który wystosował wniosek o zakończenie swojej kariery z prawem do odbierania pełnego żołdu. Misja ta, jak domyśla się sam zainteresowany, jest jego ostatnią próbą siły, która ma ukazać czy jest on godny takiej odprawy. Na pokładzie znalazł się szereg charakterystycznych postaci, sprawiających swoim zachowaniem mniejsze lub większe kłopoty, zawsze stanowiące jednak o barwności i niepowtarzalności załogi. Znajdziemy  tu bowiem nie tylko Upadłe Kobiety, których przedstawicielką mianuje się struna, lecz także Nieprzewidywalnych Staruszków oraz sektor Przestępców.
Cechą charakterystyczną tej wyprawy jest nieświadomość celu. Kapitan nie został poinformowany o punkcie końcowym, po to, by jak mu przekazano, zachować możliwie jak największe bezpieczeństwo. 
Bezpieczeństwo jednak jest tutaj sprawą silnie niedocenianą. Bohaterowie stają się uczestnikami niecodziennych wydarzeń, które sami prowokują swoją bezmyślnością czy też brakiem zaufania do siebie samych. Każdy jest przedstawicielem własnych interesów, a ludzie odwiedzani przez załogę na kolejnych Stacjach Kosmicznych, tylko oświadczają dowódcę w przekonaniu, że nikomu nie należy ufać, a życie to niebezpieczna gra o władzę i ciężka próba utrzymania kontroli.
Choć pod płaszczem zabawnej komedii, kryją się prawdy uniwersalne, sposób ich podania był dla mnie męczący. Wcale się dobrze nie bawiłam, wyczekiwałam jedynie końca tej kosmicznej podróży.
Jedyną ciekawą stroną stała się dla mnie forma – historia przedstawiona w formie raportu pokładowego, zwanego przez samego jego twórcę prześwietnym, nadaje opowieści smaczku i charakteru.
Niestety, dla mnie to za mało. Choć wariackość i nietuzinkowość autora widoczna jest już od pierwszych słów, nie jest to typ literatury, który mógłby mnie zachwycić.  Charakterystyczny humor, który nie do każdego przemówi, ale który rozumowo zostanie doceniony na pewno. Prawdziwy statek nieokiełznanych szaleńców płynących przez życie bez celu.


, , , , ,

sobota, 4 sierpnia 2012

Krwawy blues – Massimo Carlotto

8 comments  



Tytuł: Krwawy blues
Wydawnictwo: Videograf II
Autor: Massimo Carlotto
Rok wydania: 2011
Kategoria: kryminał noir
ISBN: 9788371839146
Liczba stron: 216

Massimo Carlotto to włoski  twórca znany z cyklu o byłym więźniu i aktualnym detektywie bez licencji – Marco Burarttim. Inspirację do stworzenia serii powieści stało się dla niego własne doświadczenie życiowe. Krwawy blues to pierwsza z cyklu książka, oparta na biografii autora, który został niesłusznie oskarżony o zamordowanie studentki i po kilku latach wypuszczony z więzienia po ułaskawieniu.  Jego przeżycia stały się podstawą do stworzenia wciągającej historii wpisującej się w kanon kryminałów noir.
Bohaterem powieści jest wymieniony już Marco Buratti, były więzień niesłusznie oskarżony o morderstwo, po czasie uznany za półwolnego za dobre sprawowanie, miłośnik dobrego bluesa, było członek zespołu, dzięki któremu przylgnęła do niego etykietka „Aligator”. Obecnie mężczyzna specjalizuje się w pomocy osób zawodowo związanych w sądem, którzy w wyniku różnych wydarzeń wplątali się w związki z półświatkiem. Pewnego dnia o specjalistyczną pomoc prosi go pani Foscarini, wzięta prawniczka zajmująca się kiedyś sprawą mordercy, który w jej mniemaniu był niewinny.
Od pewnego czasu stał się on półwolnym, niestety kilka dni temu zaginął, a w tym samym czasie popełniono morderstwo będące wierną kopią tego sprzed lat. Froscini wciąż wierzy w niewinność swojego klienta i fakt, że został on wplątany w zbrodnię doskonałą, jednak nie potrafi niczego udowodnić dopóki go nie znajdzie. O pomoc w odszukaniu więźnia prosi Burattiego, który pamięta zasady panujące wśród półwolnych i jako jeden z nielicznych zna powagę sytuacji.
Szybko okazuje się jednak, że sprawa ta nie skończy się na odnalezieniu zaginionego nim zrobi to policja, lecz właśnie wtedy się rozpocznie – Buratti znajdzie się w samym centrum wydarzeń, których nigdy nie chciałby zapoczątkować. Wraz ze swoim wspólnikiem Beniamino uwikłają się w prawdziwie emocjonujący pościg, który stanie się ogniwem zapalnym do  rozdrapania starych ran i ujawnienia zapomnianych historii, zaplątanych głęboko w sieć kłamstw.
Krwawy blues wpisuje się w gatunek kryminałów noir, wywodzących się bezpośrednio z kina gangsterskiego. Powstały w wieku XX  czarny kryminał unika jasnego podziału na dobro i zło, stara się grać kontrastami, silnie operuje obrazami nocnego miasta i bezustannie przywołuje postaci obowiązkowe – prywatnego detektywa oraz femme fatale. Wszystkie te elementy stanowią części składowe tej powieści. Choć Carlotto to nie Chandler i daleko mu do tego najwyższej klasy twórcy kryminału noir, doskonale odnalazł się w konwencji, na którą się zdecydował. Jego bohaterowie są niejednoznaczni, trudno mówić o szczęśliwym zakończeniu, a przedmiotem śledztwa prowadzonego przez główną postać jest oczywiście niewyjaśniona zbrodnia, która przyjęła jedynie pozory zdemaskowanej. Warto wspomnieć również o innym elemencie charakterystycznym dla tego gatunku, a który jest tutaj niejako wyznacznikiem całej kariery Burettiego – uwikłanie przeciętnego człowieka w świat przestępczy. Taką przeciętną postacią jest właśnie oskarżony wokół którego rozgrywa się cała akcja – idealny materiał na kozła ofiarnego, przeciętniak o mętnej przeszłości, którego bardzo łatwo da się wrobić, a który nie będzie potrafił się obronić; ale także wszyscy wzięci prawnicy, których sprawami zajmuje się prywatny detektyw bez licencji – człowiek tak samo nieokreślony jak pozostali bohaterowie.
U Carlottiego brak moralizatorstwa, nie sili się on na jasne wskazywanie tego co dobre i tego co złe; robi po prostu to co do niego należy  - kreśli wizerunek przestępczego światka i nie unika przy tym nazywania rzeczy po imieniu.
Twórcy udało się wykreować świat, korty choć brutalny, nie chce zostać opuszczony przez czytelnika. To powieść zgrabnie skonstruowana, wciągająca i co najważniejsze – z wartką akcją, która nie pozwala się nudzić. Doskonała lektura na wakacje, taka, którą warto czytać nocą, by poczuć włoski klimat kryminału noir. Polecam!



, , , , , , , , , , ,

piątek, 3 sierpnia 2012

Tata XXI wieku - jaki jest?

4 comments  


Tytuł: Tata
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Autor: zbiorowy
Rok wydania: 2012
Kategoria: Biografie, wspomnienia
ISBN: 978-83-7839-173-9
Liczba stron: 200
Cena detaliczna: 34,00 zł



W świecie, w którym powoli zanika patriarchat, a tata ma takie samo prawo pojawić się na placu zabaw z dzieckiem, jak i mama, coraz szybciej zmienia się sposób patrzenia na ojcostwo.
Dziś nikogo nie dziwi, że ojciec nie stanowi jedynie surowej i karzącej głowy rodziny, lecz jest także czułym opiekunem dla swojego potomstwa, który nie boi się, że przez okazywaną miłość rodzicielską zostanie uznany za niespecjalnie męskiego. Wręcz przeciwnie! Postawa kochającego, opiekuńczego ojca stanowi źródło wzruszeń oraz niesłychanie imponuje. Imponuje  to, że prawie żaden mężczyzna nie ma dziś obawy przed okazywaniem uczuć, co do niedawna wcale nie było sprawą tak oczywistą.
Obserwując silne zmiany cywilizacyjne, dziennikarka oraz autorka bajek dla dzieci, Sonia Ross, postanowiła wziąć pod lupę kilku ojców – ojców wyjątkowych, bo zmagających się z piętnem sławy i rozpoznawalności, a co za tym idzie – większymi pokusami oraz niejednokrotnie rzadką obecnością w domu rodzinnym.
Ross przeprowadziła wywiady z czternastoma tatusiami, znanym z szeroko rozumianych mediów – część z nich to aktorzy, sportowcy, muzycy, a część to dziennikarze. Każdy z nich boryka się z trudem odgrodzenia swoich najbliższych od szumu medialnego jaki się wokół nich roztoczył oraz zapewnienia swoim pociechom szczęśliwego i spokojnego dzieciństwa.
W publikacji tej znajdziemy kolejno wypowiedzi Stefana Friedmanna, Andrzeja Grabowskiego, Krzysztofa Hołowczyca, Tomasza Karolaka, Andrzeja Krzywego, Łukasza Nowickiego, Bartosza Obuchowicza, Przemysława Salety, Tomasza Sekielskiego, Marka Siudyma, Krzysztofa Skiby, Michała Wiśniewskiego, Tadeusza Woźniaka oraz Xawerego Żuławskiego.
Każdy z nich odpowiedział na szereg pytań dotyczących trudów ojcostwa w dzisiejszym świecie, podzielił się swoimi radościami i smutkami wynikającymi z posiadania i wychowywania swoich dzieci oraz wrócił wspomnieniami do czasów swojego dzieciństwa. Część wypowiedzi stanowi rozczulający dowód na ojcowską miłość, jest wzruszającym świadectwem istnienia silnej więzi między tatą a dzieckiem; gros jest także próbą zmierzenia się z własną niedoskonałością i tym co w swoim przekonaniu na drodze wychowania niektórzy z artystów zawalili. Niewątpliwie całość stanowi doskonałą lekturę zarówno dla Pań, dla Panów jak i dla osób planujących założenie rodziny – z pewnością będzie to wielka lekcja odpowiedzialności. Bo choć zarówno artyści, jak i ich podejście do pewnych spraw jest całkowicie różne, łączy ich jedno – pragnienie wychowania swoich pociech na osoby zdolne do posiadania i bronienia swojego zdania, a nie ślepo idące za gromadą. Ponadto sławni tatusiowie pragną, by ich dzieci same zaplanowały swoją przyszłość – nie chcą ich ograniczać ani w żaden sposób narzucać swojego zdania. Godne podziwu.
Jacy tak naprawdę są znani z szerokiego ekranu tatusiowie? Czy pozornie rozrywkowi i nieodpowiedzialni mężczyźni, są w stanie zapewnić swojej rodzinie radość życia i poczucie stabilizacji? Na te i inne pytania odpowiedzi znajdziecie w książce Tata, w której każdy rozdział poprzedzony jest i zakończony zdjęciami sławnych ojców i ich pociech. Gorąco polecam!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu Lektury Reportera:
http://www.lekturyreportera.pl/ksiazki/jak-byc-dobrym-ojcem-w-xxi-wieku/

, , , , , , , , , , ,