Tytuł: Zdobywam zamek
Autor: Dodie Smith
Wydawnictwo: Świat Książki
ISBN: 9788379430062
Ilość stron: 351
Ile razy w marzeniach oddawałam
się iluzorycznej wizji, w której mieszkałam na prawdziwym zamku, ile razy
chciałam się poczuć jak księżniczka, która z największej wieży swojej
posiadłości wyglądać będzie z ogromnego tarasu na rozległe tereny, nad którymi
unosi się romantyczna mgła, a ptaki zbudują swoje gniazda we wszystkich
zakamarkach? Ile razy marzyłam o nocnych przechadzkach krętymi schodami i
niezliczonymi korytarzami zamku jedynie z kandelabrem w ręku? Ile razy oczami
wyobraźni widziałam antyczne meble, ogromne salony, marmurowe łazienki,
monumentalną bibliotekę, garderobę wypełnioną po brzegi szeleszczącymi
sukniami? Nie zliczę.
Wiem jedynie, że owe rojenia po
raz kolejny wygodnie umościły się w mojej głowie za sprawą rewelacyjnej książki
Dodie Smith, której narratorka – łudząco przypominająca romantyczne bohaterki
L.M. Montgomery czy Jane Austen – miała możliwość mieszkania w zamku, o którym
marzyła w pokrewny sposób i z podobną intensywnością.
Cassandra, to siedemnastoletnia
ujmująca dziewczyna, oczytana, bystra, inteligenta i obdarzona wielką
wrażliwością. Za sprawą spisywanego przez nią pamiętnika, mamy możliwość
śledzenia losów jej rodziny, przebywającej na wynajętym zamku. Ojciec po
wydaniu bestsellerowej książki od lat nie napisał ani słowa, zbywając
milczeniem wszystkie próby dialogu o jego dalszej twórczości. Topaz, macocha
Cassandry, Thomasa i Rose, to modelka potrzebująca uwagi innych, żyjąca pełnią
życia, gdy tylko czuje się ważna. Rose – dziewczyna marząca o wielkiej miłości
i lepszej stopie życiowej. Thomas – chłopak, którego wszyscy zdają się
ignorować i Stephen – osoba, która od zawsze pomaga Mortimerom, żywiąc
potajemnie uczucia do Cassandry.
Ich życie zmienia się, gdy w
sąsiedztwie pojawia się rodzina Cottonów. Neil i Simon, to dwójka Amerykanów,
którzy zapoznają Cas i Rose, spełniając tym samym ukryte pragnienia tej
drugiej. Od chwili ich spotkania, losy dwu rodzin zostają splecione, zmierzając
w niespodziewanych kierunkach. Rodzina Mortimetów, która czasy świetności ma
już dawno za sobą, w znajomości z Cottonami widzi prawdziwą opatrzność i szansę
na realną poprawę jakości życia.
To opowieść buzująca od emocji –
tych wypowiedzianych i niewypowiedzianych – kotłujących się w sercu
dorastającej nastolatki, wciąż traktowanej jak dziecko, które niewiele wie o
życiu, gdy tymczasem jej zmysł obserwatorski jest tak silnie rozwinięty, że prawdopodobnie
dostrzega najwięcej z całej swojej rodziny.
Brakuje dziś książek tak
uroczych, tak czarujących i rozczulających jak Zdobywam zamek Smith. To powieść uzależniająca i odurzająca,
porywająca bezinteresowną przyjemnością czytania: miałam wrażenie, że autorka
nie oczekiwała niczego więcej od czytelnika, jak tylko tego, by dobrze się
bawił, śledząc pokrętne losy nastolatki o wielce marzycielskim usposobieniu.
Od wielu tekstów odpadam z nudów – bo są
wtórne, bo wiem jak się skończą, bo gardzą czytelnikiem, bo bohaterowie są
nijacy. U Smith nic nie jest byle jakie, wszystko tchnie świeżością, a
jednocześnie pewną elegancką klasyką. Nieprawdopodobna zdolność do połączenia
tych dwu rzeczywistości zdaje się – nie do połączenia. A jej się udało, ona zrobiła
to w sposób tak precyzyjny, że nie sposób byłoby jednoznacznie wskazać na datę
powstania tej książki, jeśliby się jej nie znało. Rytm powieści jest ujmujący,
a liczne nawiązana do innych tekstów kultury, stanowią jedynie doskonały
dodatek do tej harmonijnej historii. Przez pamiętnik Cassandry przewija się i
Bach, i Szekspir, i Bronte, i Austen, i Shelley, i Keats: prawdziwa plejada
ważnych twórców, którzy odkrywani są na nowo, często przez pryzmat
niepohamowanej szczerości i poczucia humoru narratorki.
Według klasyfikacji, powieść
Smith wpisuje się w literaturę młodzieżową, jednak byłoby ogromna
niedorzecznością traktować ją jedynie w ten sposób: jest to bowiem powieść
uniwersalna, adresowana absolutnie do każdego! Inaczej odczyta ją romantyczna
nastolatka, inaczej rozsądna kobieta, a jednak – czy wierzycie, czy też nie –
obie odnajdą się w niej równie dobrze!
Naprawdę, czuję się oczarowana - dzięki Smith przez wiele godzin czułam się jak w bajce!
