Tytuł: Gdy życie ogarnia ciemność.
Autor: Richard Winter
Wydawnictwo: WAM
Udostępnienie: Sztukater
ISBN: 978-83-7767-849-7
Ilość stron: 348
Cena: 49 zł
Depresja nie jest dla mnie zjawiskiem nieznanym. Empiryczne
doświadczenie jej czyni mnie krytyczną wobec wszelkich publikacji na jej temat.
Mając świadomość tego, jak wielkie niesie ze sobą
konsekwencje na całe dalsze życie osoby nią dotkniętej i jak diametralnie
zmienia wszystko – bez względu na to czy tego chcemy, czy nie – od sposobu
patrzenia na wiele spraw, przez reagowanie na inne, aż do nieuniknionej powagi
wypisanej na twarzy wszystkich tych, którzy jej doświadczyli, nawet jeśli
zostali wyleczeni – często sięgam po ksiązki jej poświęcone z dużą dozą
sceptycyzmu.
Lektura jest dla mnie działaniem prewencyjnym, ale też
przygotowawczym – na wszelki wypadek.
Mam za sobą bogaty bagaż doświadczeń, nie tylko samego sposobu przezywania i radzenia sobie z depresją, ale też świadomość reakcji innych na wieść o chorobie i ich związane ręce – bez względu na to ile się naczytają, ile obejrzą, ile się dowiedzą. Depresja wciąż pozostaje chorobą, którą przeżywa się w absolutnym osamotnieniu. Mimo wszystko ogromnie się cieszę, że powstaje tak wiele książek jej poświęconych: od czysto medycznych, naukowych, poprzez świadectwa osób wyleczonych, dzienniki chorób, aż do poradników, dość śmiesznych, typu „jak się nie dać”. Mierzi mnie mylenie depresji z jesiennymi zmianami nastroju, stawianie na równi tej klinicznej z tą sezonową i wciąż zżymam się na nadużywanie tego słowa, szarżowanie nim w zupełnie niepotrzebnych sytuacjach, przez co choroba ta wciąż często jawi się jako swoisty kaprys i chwilowe niedomaganie, a nie ciężka przypadłość, właściwie nie do pokonania bez specjalistycznej pomocy.
Mam za sobą bogaty bagaż doświadczeń, nie tylko samego sposobu przezywania i radzenia sobie z depresją, ale też świadomość reakcji innych na wieść o chorobie i ich związane ręce – bez względu na to ile się naczytają, ile obejrzą, ile się dowiedzą. Depresja wciąż pozostaje chorobą, którą przeżywa się w absolutnym osamotnieniu. Mimo wszystko ogromnie się cieszę, że powstaje tak wiele książek jej poświęconych: od czysto medycznych, naukowych, poprzez świadectwa osób wyleczonych, dzienniki chorób, aż do poradników, dość śmiesznych, typu „jak się nie dać”. Mierzi mnie mylenie depresji z jesiennymi zmianami nastroju, stawianie na równi tej klinicznej z tą sezonową i wciąż zżymam się na nadużywanie tego słowa, szarżowanie nim w zupełnie niepotrzebnych sytuacjach, przez co choroba ta wciąż często jawi się jako swoisty kaprys i chwilowe niedomaganie, a nie ciężka przypadłość, właściwie nie do pokonania bez specjalistycznej pomocy.
Richard Winter w swojej książce Gdy życie ogarnia ciemność. Odnaleźć nadzieję w czasie depresji
pochyla się nad opisywaną przez siebie chorobą z należytym szacunkiem i pokorą.
Dzieli się z czytelnikami swoją wiedzą i doświadczeniem, pragnąc w ten sposób
pokazać jak powszechne jest opisywane przez niego zjawisko i jak wiele cech
wspólnych łączy poszczególne przypadki.
Winter zaproponował czytelnikowi następujący układ swojej
publikacji: dokonał radykalnego podziału na dwie zasadnicze części, z których
pierwsza poświęcona jest szczegółowemu omówieniu źródeł smutku i choroby,
natomiast druga sposobom radzenia sobie z nią.
Bardzo ważne dla autora jest pochylanie się nad problematyką
depresji w świetle rozważań biblijnych. Autor szuka rozwiązań, przyczyn i
podobnych wydarzeń w Piśmie Świętym, chcąc udowodnić odbiorcy [potencjalnej
osobie chorej], że ze swoimi doświadczeniami nie jest sama, bowiem już setki
lat temu zostały one opisane w Biblii.
W swojej książce szuka on metod radzenia sobie z lękiem,
obawą, strachem; przedstawia świętych ze skłonnościami samobójczymi; wskazuje
na gniew jako ważny i często pomijany czynnik uniemożliwiający wyleczenie się
[lub odwrotnie: będący skutkiem choroby]; proponuje sposoby na zwiększenie
odporności i wreszcie sugeruje konkretną drogę do wyleczenia.
Taki sposób zaprezentowania kwestii choroby może okazać się
niezwykle ważny dla osób wierzących, które depresję często traktują jako grzech
– wszak mamy się radować. Winter uzasadnia kiedy i dlaczego nie jest ona
wykroczeniem, a także zastanawia się czy siły zła mają swój udział w depresji i
jak należy sobie z tym radzić.
Myślę, że to doskonała lektura na jesień, gdy ryzyko
zachorowalności wzrasta, a część objawów nasila się. Nie tylko dla chorych, ale
także dla osób pomagającym im: przyjaciół, rodzin i psychoterapeutów. Oczywiście, w żaden sposób lektura tej
publikacji nie zastąpi wizyty u specjalisty, może być jednak przyczynkiem do
tego, by na pewne aspekty swojego położenia popatrzeć z innej perspektywy.
Mając w pamięci pozostałe teksty [także skłaniające się ku
rewizjom chrześcijańskim] poświęcone depresji, nie uznaję książki tej za
przełomową i odkrywczą To raczej kolejny głos w słusznej sprawie, na pewno
niewyróżniający się, ani nie niosący ze sobą żadnych nowatorskich propozycji
praktyk. O wiele bardziej polecam krótszą i w moim oczach pożyteczniejszą
publikację, a mianowicie – Depresja a życie duchowe. Niemniej
jednak dla zainteresowanych tematem i dość porządnym jego opracowaniem –
polecam również tekst Wintera – zdecydowanie bardziej jednak jego część
pierwszą, moim zdaniem lepszą.
