wtorek, 5 kwietnia 2016

Nie patrz w tamtą stronę – Marcin Grygier



Jeśli masz słabą psychikę – nie czytaj!

Brutalność mordu dokonanego w tej książce zrobiła wrażenie także na mnie – osobie, która rzadko daje się poruszyć krwawym opisom, bo niejeden już czytała, niejedno zabójstwo widziała w tv, a wyobraźnię ma bujną nad wyraz, tak, że nie trzeba jej stymulować dodatkowymi elementami, by potrafiła zdziałać cuda. Marcinowi Grygierowi udało się jednak zjeżyć włos na mojej głowie i sprawić, że książka zaprząta moje myśli na długo po lekturze.

Zaczyna się mocno – oto odnalezione zostaje ciało zamordowanej dziewczyny. Standard, powiedzielibyście. Nic bardziej mylnego – w miejsce głowy, zwłoki mają doczepiony koński łeb, pochodzący prawdopodobnie z jednej z pobliskich licznych stajni. Co symbolizować ma ten bestialski czyn, o czym ma zaświadczać?

Jeśli wydaje wam się, że to makabra, lojalnie uprzedzam – dalej jest już tylko mroczniej i mocniej. Nieobliczalny i wciąż przebywający na wolności morderca dopiero się rozgrzewa. Pierwsza zbrodnia stanowi jedynie przykrywkę do jego pieśni zbrodni, a niezwykły talent do mylenia tropów wskazuje, że nie jest to pierwszy lepszy głupek, lecz ponadprzeciętnie inteligentny zabójca, z którym nie ma żartów i który doskonale wie, do czego zmierza. A zmierza do tego, by zemścić się za piekło, którego doświadczył w przeszłości.

Grygier kapitalnie pokazuje mechanizmy działania zła – wizualizuje to, jak jeden zły czyn prowokuje drugi, jak cierpienie ewokuje cierpienie, jak doznane krzywdy prowadzą do wyrządzania im innym, jak łatwo dać się uwieść żądzy zemsty i jak trudno wydobyć się ze spirali piekła, które gotujemy jedni drugim. Autor uwypukla zasadę kół na wodzie – pokazuje jak drobiazgi mogą zataczać coraz szersze kręgi – w przypadku tej powieści są to drobinki wyrządzonych krzywd, lecz doskonale wiemy, że podobnie działa i dobro – raz rozsiane, rozpromienia się na kilometry. Do nas należy wybór co będziemy wokół siebie roztaczać.

Coraz rzadziej zdarza mi się trafić na kryminał, który od pierwszych stron przyciągałby mnie na tyle, że nie chciałabym się od niego oderwać. Tutaj tak właśnie się stało. Aż dziw bierze, że to debiut, wszak jest kapitalny! Nie mogę się doczekać kolejnych tekstów autora – obok doskonale poprowadzonego wątku głównego, świetnie poradził on sobie również z portretowaniem postaci i trzymaniem w ryzach motywów pobocznych, które znacząco wpływały na linię narracyjną. Świetna robota!

Czytałam dojeżdżając do pracy i za każdym razem, gdy znajdowałam się w miejscu docelowym żałowałam, że pociąg nie jechał dłużej. Z niecierpliwością czekałam też przerwy i powrotu do domu, by móc wrócić do punktu, w którym przerwałam tę pasjonującą lekturę. Polecam ogromnie! Jeśli tylko szukacie dobrego kryminału, zdolnego wstrząsnąć i przerazić, Nie patrz w tamtą stronę będzie doskonałym wyborem, którego na pewno nie pożałujecie. No, chyba że zaczną was nawiedzać senne koszmary.


Czytajcie na własną odpowiedzialność.