Marcin Meller, mimo wydanej wespół z żoną książce Gaumardżos. Opowieści z Gruzji, do tej
pory kojarzył mi się raczej z Playboyem i popularnym swego czasu programem Agent, niźli z jego karierą stricte dziennikarską. Wszystko zmieniło
się, gdy Wielka Litera wydała publikację Między
wariatami. Opowieści terenowo-przygodowe, a autor swoją obecnością na
spotkaniu ją promującym umilił mieszkańcom Katowic i okolic popołudnie.
Książka ta, to zbiór reportaży i luźnych tekstów z bardzo
dużego przekroju czasowego.
Obok gawędy o tym, jak Meller minął się z powołaniem na
oceanografa znajdują się zapiski o wiele bardziej dramatyczne: widma wojny, walk,
terroru, niebezpieczeństw, a także notki świeże, po roku 2010.
To swoisty przekrój przez reporterskie życie Mellera, z
uwzględnieniem najniebezpieczniejszych, jak i najzabawniejszych epizodów. Książka
ta pokazuje barwne życie dziennikarza z czasów, kiedy finansowanie wyjazdów nie
było jeszcze niemożliwe, a osoba poszukująca dobrego materiału miała spore
zaplecze terminowe, by zaznajomić się z tematem, o którym ma stworzyć materiał.
Z lekkim rozrzewnieniem czyta się dziś teksty, do których dziennikarz rzeczywiście
miał prawo i czas się przygotować, którym poświęcił wiele sił i energii, dotyczących
spraw zbadanych dogłębnie, a nie jedynie powierzchownie na potrzeby
dzisiejszych mediów, mających jedynie szokować i za wszelką cenę skupiać uwagę
odbiorców. Meller raczy nas historiami o tym jak bez dokumentów przekroczyć
granicę w czasach, gdy czyn taki uznać można było za cud, jak znaleźć się na
linii frontu bez odpowiednich zezwoleń, jak odnaleźć się w zupełnie obcej
rzeczywistości, jak wiele kosztuje oglądanie cudzej śmierci i jak łatwo zacząć
się bać o własne życie.
Jego historie są różnorodne i wielobarwne: część skłania do
zadumy nad społeczeństwem w ogóle, część pobudza do refleksji nad sprawami
uniwersalnymi, inne zaś przyczyniają się do wywołania uśmiechu, radości,
sentymentalnego westchnienia.
Nad wszystkim przyświeca stara jak świat zasada: całe życie z wariatami.
Meller pokazuje jak nie dać się ogłupić, jak żyć i pozostać
sobą i wyjść z tego obronną ręką. I jak korzystać z pomocy innych, choćby tej
najbardziej nieoczekiwanej.
Czyta się bardzo dobrze, szczególnie zaś teksty starsze, do
których wcześniej nie miało się dostępu.W wielu z nich autor przybiera ton gawędziarski, dzięki czemu opowieści "słucha się" z prawdziwym zaciekawieniem.
Zapraszam wszystkich w teren! Przewodnik już czeka.
___________
Relacja ze spotkania autorskiego tutaj.
___________
Relacja ze spotkania autorskiego tutaj.

