Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci

Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci, to zbiór utworów o różnorodnej tematyce. Poczynając od tekstu traktującego o tytułowej czekoladzie, poprzez opowiadania o różnicach między ludźmi, zachowywaniu się w teatrze, miłości do młodszego rodzeństwa, aż do dziecięcych marzeń o spędzeniu kilku zimowych dni na ślizgawce.

Zebrane w tej książeczce miniatury literackie, to mieszanina poezji i prozy ukierunkowanej na najmłodszego czytelnika i mającej pomóc mu odnaleźć się w świecie. Choć większość tekstów podszyta jest humorem i dowcipnymi rozwiązaniami sytuacyjnymi, każdy z nich spełnia funkcję dydaktyczną. Utwory te promują najważniejsze wartości i stanowią próbę zhierarchizowania tego, co powinno stać się priorytetem w życiu najmłodszych. Teksty te mają także za zadanie kształtować charaktery przyszłych dorosłych i od dzieciństwa uczyć ich prawidłowych postaw, zgodnych ze społecznie akceptowalnymi zasadami.

Książka ta dostarczy młodemu czytelnikowi zarówno wielu wzruszeń, zabawy, jak i właśnie nauki płynącej z każdego tekstu. Czas spędzony z Zapachem czekolady okaże się nie tylko dobrze wykorzystaną chwilą rozrywki, lecz także momentem z kształtującą książeczką, która zostanie zapamiętana między innymi właśnie ze względu na wartości, jakie  z niej wypływają.
By młody czytelnik nie odniósł jednak wrażenia, że czytając tę pozycję znajduje się na nudnych lekcjach w szkole lub też na dywaniku u mamy, która snuje opowieści o tym, co w życiu najistotniejsze – każda historia ubrana jest w zręcznie skonstruowaną fabułę, która nie pozwala od razu domyślić się, że tak naprawdę, chodzi o naukę :)
Dodatkowym atutem książeczki są ilustracje Marcina Bruchnalskiego, które idealnie komponują się z tekstami Danuty Wawiłow, Natalii Usenko, Wandy Chotomskiej, Joanny Kulmowej, Grzegorza Kasdepke, Joanny Papuzińskiej, Hanny Januszewskiej, Marka Bartkowicza, Wiery Bodalskiej, Małgorzaty Strykowskiej-Zaremby, Doroty Suwalskiej, Marii Terlikowskiej, Zofii Beszczyńskiej, Agnieszki Tyszki, Laury Łącz, Doroty Gellner oraz Anny Onichimowskiej. To właśnie Ci autorzy postanowi przemówić do czytelników za sprawą tej książeczki.
Tak doborowej obsadzie się nie odmawia, a więc, dzieci, do czytania!

Read More

4+, dzieci, opowiadania, wiersze, Wydawnictwo Drzewko Szczęścia

Najpiękniejsze wiersze dla dzieci

Najpiękniejsze wiersze dla dzieci to wybór utworów najważniejszych polskich twórców, skierowanych pośrednio lub bezpośrednio do najmłodszego grona odbiorców.
W zbiorze znajdują się między innymi teksty Adama Mickiewicza, Aleksandra Fredry, Ignacego Krasickiego, Stanisława Jachowicza, Marii Konopnickiej, Władysława Bełzy, Artura Oppmana, Józefa Czechowicza i Bronisławy Ostrowskiej, a także wybór wierszy ludowych opracowanych przez Zofię Rogoszówną.
Wszystkie utwory te spełniają swoją dydaktyczną funkcję, nie odejmując sobie przy tym nic ze swojej humorystyki. W związku z tym każdy z nich doskonale wypełnia znaną zasadę – bawiąc, uczyć.
Wszystkie teksty zgromadzone w tym tomiku, znane są z przekazów ludowych, lecz także, funkcjonują w naszych umysłach jako wspomnienia lat dzieciństwa, kiedy to najbliżsi chcąc przekazać nam, swoim pociechom, jakąś moralną prawdę, posługiwali się znanymi rymowankami, które pod płaszczem zabawy niosły ze sobą ważną naukę.
Książeczka ta wzbogacona jest pięknymi ilustracjami Artura Gulewicza, które nadają jej znamiona wyjątkowości i w znaczący sposób wpływają na estetykę jej wydania. Każdemu wierszykowi, towarzyszy zabawna i, co ważne, kolorowa miniatura, sprawiająca, że o wiele prościej zrozumieć będzie młodemu czytelnikowi, pisany nie raz trudnym językiem, utwór. Większość z nich bowiem pochodzi z czasów dla dzieci bardzo odległych, z czasów, w którym w języku polskim funkcjonowało jeszcze wiele zwrotów i form, które dzisiaj wyszły już z użycia. Z tego też powodu tak ważne i wartościowe są objaśnienia najtrudniejszych wyrazów, znajdujące się na końcu książeczki. Pomagają one najmłodszym, w sposób doskonalszy i pełniejszy, zrozumieć przekaz danego utworu i płynącą z niego naukę.

Czy można wiersze te uznać najpiękniejszymi? Z używaniem tej formy wyrazowej byłabym raczej ostrożna. Najbardziej klasyczne, najmądrzejsze, najbardziej tradycyjne, najbardziej uniwersalne – na te sformułowania mogłabym przytaknąć, jednak najpiękniejsze – co do tego mam pewne obiekcje.
Z całą pewnością są to utwory, które wyszły spod pióra największych pisarskich klasyków [dopisek konieczny ze względu na czasy tworzenia niektórych wymienianych autorów: nie w rozumieniu poetów wywodzących się z epoki klasycyzmu, lecz w znaczeniu twórców najwybitniejszych w swojej dziedzinie], jednak dziś, z całym szacunkiem dla nich, można spotkać teksty o wiele piękniejsze.
Z jednym się zgodzę – pisarze, których teksty zamieszczone są w tej książce, z całą pewnością byli prowodyrami i pierwszymi autorami poruszającymi pewne tematy. Tematy, które po dziś dzień są rozwijane, po dziś dzień aktualizowane i po które co rusz wraca się na kartach literatury. Od tamtego czasu niewiele powstało nowych wątków, cała polska literatura opiera się na kanonie wypracowanym przez Fredrę, Mickiewicza, Krasickiego i innych. To z całą pewnością zaświadcza o uniwersalności ich utworów, lecz nadal pozostawia do dyskusji problematykę ich piękna.
Nie ulega jednak wątpliwości, że zbiór ten jest bardzo wartościowy i powinien znaleźć się w biblioteczce każdego dziecka!

Read More

dzieci, wiersze, Wydawnictwo Drzewko Szczęścia

Historia króliczka Ana Usaski – Krzysztof Baliński

Myślałam, że o swoim zwierzaku wiem już wszystko. Jak dalece się pomyliłam! Okazuje się bowiem, że niczego nieświadoma opiekuję się wyjątkowym i rzadko spotykanym gatunkiem królika – Ana Usaski! Choć wyjątkowość mojego stworzonka od początku nie była kwestionowana, nawet przez myśl mi nie przeszło, że może zawdzięczać to swojej anausaskowośći.:)
Po książkę Krzysztofa Balińskiego sięgnęłam z czystego sentymentu i fascynacji tymi zwierzakami, nie spodziewając się wcale, że dowiem się tak wielu frapujących rzeczy.
Ale, ale! O co chodzi, o czym ja mówię.
Ana Usaski, to króliczek występujący niesłychanie rzadko. Do jego głównych zainteresowań należy kic-kichanie, refleksja nad otaczającą rzeczywistością oraz, mój ukochany, „kontrolowany bezruch”, któremu towarzyszy intensywne myślenie. Jak zobaczyć w króliczku anausaskość? Nie da się! To cecha, którą można jedynie … poznać. Poznać trochę umysłem, trochę sercem. Poznanie to dalekie jest od rozumowego wyodrębnienia pewnych cech charakterystycznych, wiąże się raczej z empirycznym doświadczeniem anausaskości, której nie sposób pomylić z czymkolwiek innym. Baliński w swojej książeczce nie skupia się jedynie na anatomicznej budowie króliczka, lecz także na jego wnętrzu, upodobaniach do niektórych kolorów, ulubionym jadłospisie, czynnościach, które są przez te zwierzątka uwielbiane, o ich naukach czerpanych z otaczającej ich rzeczywistości, teoriach pochodzenia, zabawach, które preferują, wizytolubności, etc.
Mogłabym tak opowiadać i opowiadać, ale Balińskiego, a przy tym Was, wyręczać nie będę! Z całego serca jednak zapraszam do lektury tej przezabawnej historii, w której autor wykazuje się swoją przenikliwą inteligencją i niesłychanym poczuciem humoru.
Rzadko, naprawdę rzadko spotyka się książki, których czytanie sprawia tak wielką frajdę!
RE-WE-LA-CJA! Majstersztyk literatury dla dzieci i dla dorosłych [chyba wystarczy moje słowo, że od dziś książka ta należy do kanonu moich ulubionych, do których mam zamiar wracać raz po raz, a już na pewno przy każdej chandrze!] .
Baliński przy współpracy z ilustratorką Katarzyną Nowowiejską, stworzyli książeczkę, która bezapelacyjnie powinna dotrzeć do każdego. To prawdziwy wyciskacz śmiechu, kopalnia humoru i doskonała rozrywka dla każdego.
Przepiękne ilustracje nie tylko wzbogacają opowieść samego autora, lecz są także doskonałym dopełnieniem tej skrzącej się dowcipem analizy anausaskości.

Jeśli szukacie czegoś naprawdę powalającego na kolana – koniecznie sięgnijcie po Historię Króliczka Ana Usaski!
Nie pożałujcie!

Read More

Wydawnictwo Novae Res

Sinicuik – Eliza Chojnacka

Książka Sinicuik jest książką bardzo niebezpieczną. Niebezpieczną pod tym względem, że wiele osób będzie miało ochotę przerwać lekturę, nie będąc jeszcze nawet w jej połowie.  Publikacja ta rodzić może sprzeczne emocje, nieraz graniczące ze wzburzeniem, złością i odrzuceniem. Błędem byłoby jednak zaprzestanie jej lektury, tylko ze względu na pierwsze wrażenie, bowiem to właśnie finał, ostatnie kilka stron stanowi o jej wartości i jest swoistym clue całości.

Na pierwszy rzut oka książka ta stanowi powieść erotyczną, w której dominują opisy scen seksualnych, orgiastycznych, momentami sadystycznych. Autorka całkowicie zrywa z tabuistycznym podejściem do pewnych kwestii, uznawanych powszechnie za kontrowersyjne. Wypowiada się na tematy takie jak fetysze czy perwersje.  Wszystkie wydarzenia powieści ulokowane są w starym klasztorze, co potęguje wrażenie, jakoby autorka usilnie starała się wysunąć na pierwszy plan postawę antykościelną, a nawet – podważającą wszelkie autorytety. W niektórych wypowiedziach roi się od sądów ubliżających wręcz stanowi duchownemu, co nie tyle oburza, co budzi niesmak i zraża czytelnika. Co ciekawe jednak, prawie przy każdej kwestii tego typu, pisarka wkłada w usta narratora usprawiedliwienia, którymi są słowa zaczerpnięte bezpośrednio z Pisma Świętego. Można więc powiedzieć, że stara się odbić ewentualną krytykę, jeszcze przed jej pojawieniem się, zamykając chrześcijanom usta ich własną świętą księgą. W wielu fragmentach tej książki, pod lupę zostały wzięte aktualne problemy Kościoła na całym świecie, niestety jednak autorka stereo typizuje, wrzuca wszystkich do jednego worka.  Jednym z podejmowanych tematów jest pedofilia, przedstawiana, owszem, jako zwyrodnienie, jednak niesprawiedliwie generalizowana. Z tekstu jasno wyłania się obraz księdza-pedofila i tylko takiego. Zakonnice z kolei, to kobiety przychodzące do klasztoru po to, by tam oddawać się cielesnym przyjemnościom. Przy tych wszystkich tematach, porusza Chojnacka również ważny problem sprzedawania siebie – sprzedawania swojego ciała, czasu, wolności, godności. Zastanawia się przy tym również czy aby życie z drugim człowiekiem nie jest już formą okradzenia samego siebie z indywidualności.  Pod płaszczem erotyki przemyca więc autorka prawdy uniwersalne, do których należy problem wykorzystywania ludzi.

Przy tym wszystkim w powieści tej roi się od sformułowań quasi-filozoficznych, takich jak „jaźń bytu”. Język wskazuje na niejednolitość gatunkową tego utworu. 

W powieści tej autorka oprócz Pisma Świętego powołuje się na utwory Orwella, Sade’a, Nietzschego. Wykorzystuje przy tym te fragmenty, które traktują  o wolności oraz Bogu.
Chojnacka bowiem za Nietzschem uznaje, że drogą do prawdziwej wolności człowieka jest wyzwolenie seksualne. To właśnie współżycie – bez ograniczeń, bez zafałszowania – staje się źródłem prawdziwej, nieokiełznanej wolności. A stan ten jest jedynym stanem, w którym człowiek może być prawdziwie sobą.

Narracja poprowadzona jest dwutorowo – osobą wypowiadającą się jest jedna i ta sama kobieta, jej refleksje dotyczą jednak zarówno odległej przeszłości, jak i sytuacji obecnej. Bohaterka, kiedyś sprzedawała siebie w jednym z klasztorów przemianowanych na dom publiczny, by za cenę utraty swojej wolności, paradoksalnie odzyskać wolność swojej siostry; teraz – leży w szpitalnym łóżku, w stanie śpiączki, nie mogąc skontaktować się z nikim z zewnątrz, zdana jedynie na swoją zranioną psychikę. Fabuła jest zamglona, stanowi niewielką część utworu, jest jedynie pretekstem do snucia rozważań narratora nad swoim życiem.

Nastrój powieści jest mroczny i tajemniczy, co podkreśla umiejscowienie wydarzeń w klasztorze.

Niestety, jedną z najsłabszych stron tej książki jest korekta – w tekście niestety został nagromadzony szereg powtórzeń, błędów fleksyjnych. Co gorsza, pomyłki te całkowicie odrywają od samej narracji, powodują uczucie frustracji i niechęć do samej książki. Szkoda, bo sama powieść jest wciągająca i pomimo swej kontrowersyjności – warta uwagi.

Czy polecam tę książkę? Ani nie polecam, ani nie zniechęcam. Jeśli kogoś zainteresowała tematyka – warto spróbować. 

Read More

Wydawnictwo Nowy Świat

Zwierzyniec – Grażyna Hołubowicz- Kliza

Grażyna Hołubowicz-Kliza ma w swoim dorobku dwie książki wydane nakładem oficyny Novae Res -  Wędrówki przyrodnicze oraz Zwierzyniec.

Druga z nich przyciąga wzrok piękną szatą graficzną i zapowiedzią miłych chwil spędzonych w towarzystwie tej publikacji.  Okładka idealnie oddaje tytuł, jak i nastrój książki – jest kolorowa, skrzy się zielenią. Staje się doskonałą zapowiedzią tego, co czeka czytelników zaraz po otwarciu książeczki.

Hołubowicz-Kliza wzięła pod lupę zwierzęta zamieszkujące naszą planetę. Opisała je w sposób niezwykle przystępny dla młodych czytelników, do których docelowo przeznaczona jest książka. Zamiast długich, nużących wypowiedzi, autorka swoje spostrzeżenia dotyczące wyglądu i zachowania zwierząt ułożyła w króciutkie rymowanki, przybierające nieraz formę zagadek. Z tego też powodu ta książeczka doskonale sprawdzić się może nie tylko jako lektura edukacyjna, lecz także jako pomoc dydaktyczna przy wszelkiego rodzaju konkursach. Swoją formą przypomina tradycyjne rymowanki dla dzieci, w niczym nie odstępując od doskonale znanych realizacji.

Książka ta podzielona jest na kilka części, oddzielonych od siebie barwnymi ilustracjami. Regułą porządkującą zwierzęta wymienione w publikacji, jest ich przynależność do gatunku kudłatych, skrzydlatych, tych, które pełzają, pływają oraz fruwają. Podział ten umożliwia nie tylko sprawne odnalezienie interesującego nas przedstawiciela fauny [w tym nieodzowną pomocą jest także alfabetyczny  spis treści zamieszczony na końcu], lecz także bieżące porównywanie różnych gatunków zwierząt należącej do podobnych grup. Dzięki temu młody czytelnik od razu będzie gotów wychwytywać wszelkie różnice.

Część opisów wzbogacona jest rysunkami, niestety w odróżnieniu od ilustracji dzielących książkę na poszczególne fragmenty, miniatury te nie występują w kolorze. Choć opisy nasuwają wiele skojarzeń, obrazki nie oddziałują na zmysł wzroku wystarczająco intensywnie, a co za tym idzie – efektywniejsze zapamiętywanie zostaje przekreślone.

Co ciekawe, publikacja ta zawiera opisy wielu zwierząt, które dla mnie – dorosłego przecież człowieka – okazały się być całkowitą nowością. To duży walor, okazuje się bowiem, że przy książeczce tej każdy znajdzie szansę na dokształcenie się.

Serdecznie polecam!

Read More

dzieci, Wydawnictwo Novae Res

Rozmyślania o fali popularności pewnej pisarki...

Za sprawą konkursu zorganizowanego przez Syndykat Zbrodni w Bibliotece, postanowiłam zapytać o coś, co gnębi mnie już od dłuższego czasu.


Jakiś rok temu, gdy na rynku ukazała się książka Yrsy Sigurdardóttir Spójrz na mnie, na blogach zawrzało. Pamiętam, że na co drugiej stronie można było odnaleźć jej recenzję. Sytuację podtrzymało tanie wydanie innej z książek tej autorki, rozpowszechniane wówczas przez sieć sklepów Biedronka. Była to powieść Weź moją duszę. Tak się składa, że jestem w jej posiadaniu. Właśnie rok temu dostałam ją w prezencie urodzinowym, jednak troszkę zrażona jej ogromną wówczas popularnością, zdecydowałam się wrócić do lektury innym razem, gdy sprawa ucichnie.


I tak się stało. Od tamtego czasu na żadnym z blogów nie uświadczyłam recenzji jakiejkolwiek książki tej autorki, co tylko podburzyło mnie do rozmyślań czy aby na pewno warto po nią sięgać, bo może ówczesne recenzje były pisane pod wpływem emocji i fali popularności.Wyłącznie.
Mając jednak Was, czytelników namiętnych w orężu, pozwolę sobie zadawać Wam pytanie - co sądzicie o książkach Yrsy? Warto po nie sięgać? Światło dzienne ujrzała właśnie jej kolejna powieść  - Pamiętam Cię, dlatego drżę o losy tej pisarki.
Moje pytanie nie bierze się jednak znikąd. Jutro wyjeżdżam i moim pragnieniem jest zabrać ze sobą jedynie książki naprawdę warte uwagi, bezlitośnie wartościowe i wciągające.
Sami rozumiecie - taszczenie ciężarów, które okażą się wielkim czytelniczym rozczarowaniem, może nieraz odebrać przyjemność odpoczynku.
Dlatego czekam na opinie szczere;)) To nie tak, że nie chce mi się googlować, by odnaleźć recenzję. Chodzi raczej o to, że po czasie, na pewne lektury patrzy się inaczej:)

Read More